Ik als ontwerper heb te maken met veiligheidsmarges dit omdat
er in ieder ontwerpproces wel aannames gedaan moeten worden over onzekere
eigenschappen of grootheden. Om potentiële effecten van deze onzekerheden te
beïnvloeden wordt gewerkt met veiligheidsmarges. Deze worden gerealiseerd door
meer materiaal, componenten of capaciteit toe te voegen dan strikt volgens de
ontwerpeisen noodzakelijk is. Bijvoorbeeld een balk mag 5 kg aankunnen voordat
deze breekt. Als je hier werkt met een veiligheidsmarge van 3 moet de balk een
gewicht van 15 kilo aankunnen voordat deze breekt. De hoogte van de veiligheidsfactor
hangt direct samen met onzekerheid over de ontwerpparameters. Hoe minder bekend
de parameters zijn, hoe hoger de veiligheidsfactor gekozen wordt. Het verhogen
van de veiligheidsmarges in een ontwerp vertaalt zich in het toevoegen van meer
elementen (materiaal, componenten of capaciteit). Meer elementen betekent meer
kosten. Voor de piramide van Gizeh is vastgesteld dat de ontwerpers, zonder dat
ze het wisten, een factor 20 hebben toegepast. Voor goed begrepen constructies
waarvoor materialen gebruikt worden die consistente eigenschappen bezitten
zoals staal of beton, wordt meestal een factor tussen 2 en 4 gebruikt. Als voor
dezelfde constructies materialen
gebruikt worden die variëren in kwaliteit, bijvoorbeeld hout, wordt de
factor verhoogd naar een waarde tussen de 4 en 8.
Ontwerpen is immers omgaan met onzekerheden. Ongeacht de
hoeveelheid kennis van de ontwerper of de diepgang van het onderzoek
voorafgaand aan het ontwerp
voorbeeld:
Geen opmerkingen:
Een reactie posten